Аднак хутка ў таго, хто сядзеў у кабінеце, зазваніў тэлефон, і па голасе дзяўчынка зразумела, што там нехта іншы. Хутчэй за ўсё, гэта паранейшаму дзяжурыў хтосьці з паліцыі, а значыцца, сядзець ён будзе невылазна. Дык як ёй адсюль вызваляцца? Нават употайкі не патэлефануеш нікому і СМС не дашлеш, каб дапамаглі, бо тэлефона з сабой няма.
«Ну хоць бы ў прыбіральню схадзіў, ці што», – з прыкрасцю падумала Бася, адчуўшы, што ёй і самой не пашкодзіла б наведаць гэтае месца.
Пакуль ніякіх гукаў, якія падказалі б ёй, што шлях свабодны, не было чутно. Таму дзяўчынка вырашыла паразважаць, як рэтыравацца з кабінета, калі нарэшце выпадзе такая магчымасць, а яна вельмі спадзявалася, што гэта адбудзецца як мага хутчэй.
Варыянтаў было ўсяго два: праз патаемную сцяну альбо праз краму. Першы быў вельмі ненадзейны. Праход увесь час заядала, хаця ў ХХІ стагоддзі дзяўчынка ніколі праз яго не прабіралася, мабыць, тут з гэтым і не ўзнікла б ніякіх складанасцяў. Але ведаць дакладна Бася не магла. От забаўлянне атрымалася б для паліцыянтаў: вяртаешся на пост, а ў сцяне дзіра…
Што ж наконт другой дарогі да адступлення, то яна была яшчэ больш ненадзейная: у краме сядзяць прадаўнікі, якія яе добра ведаюць, таму незаўважна прашмыгнуць міма не атрымаецца. Можна было б з годнасцю выйсці з кабінета, быццам так і патрэбна, аднак такі фінт наўрад ці ўдасца. Прынамсі, не з Басінымі спрытнасцю і шанцаваннем. Усё ж трэ было рызыкаваць і збягаць праз сцяну. Толькі б дачакацца зручнага моманту.
Паліцыянт усё ніяк не хацеў пакінуць кабінет. Ні табе праветрыць пакой, ні перарвацца на абед. Ад адчаю дзяўчынцы нават падумалася, што ёсць і трэці варыянт вызвалення – зноўку праз люстры. Але сённяшнія безвыніковыя скокі з аднаго стагоддзя ў другое пазбавілі яе звычайнай упэўненасці ў тым, што яна можа адчыніць амаль любое люстра. Хапіла ёй аднаго разу ледзь не загразнуць немаведама дзе, паўтараць фокус не было ніякага карцення.
Бася зірнула на гадзіннік на руцэ. Стрэлкі паказвалі шостую, а гэта значыла, што залюстровыя бадзянні занялі ў дзяўчынкі крыху болей за чатыры гадзіны, хаця ёй падавалася, што яна адсутнічала ледзь не суткі. Цікава, колькі часу прайшло дома, але даведацца пра гэта яна здолее, толькі дабраўшыся да кватэры пана Альбрыхта.
Калі ў Басі здранцвела ўсё цела ад зацішанага стаяння на месцы, яна пачула, як чалавек, што дзяжурыў у кабінеце, узняўся і пакрочыў праз увесь пакой. Ён адчыніў дзверы і некуды сышоў. Дзяўчынка кінулася на самлелых нагах да парцьеры, асцярожна зірнула зза яе, каб праверыць, ці не застаўся ў кабінеце хтосьці яшчэ, і, тулячыся спінай да сцяны, пачала перасоўвацца да патаемнага выйсця.
Як на злосць, паліцыянт пакінуў дзверы незачыненымі, і Басю ў любы момант маглі ўбачыць з крамы. Аднак яна вырашыла на гэта не зважаць, усё роўна неяк трэ было выбірацца, тым больш пакуль у кабінет ніхто не глядзеў: прадаўнікі разам з паліцыянтам, кожны з філіжанкай чагосьці, мяркуючы па паху, ненатуральнага, нешта ажыўлена абмяркоўвалі. Дзяўчынка націснула, што было патрэбна, і апынулася на лесвічнай пляцоўцы. Бася зачыніла праход і выцерла з ілба пот. Даўно яна ўжо так не трапляла. Гучна выдыхнуўшы, дзяўчынка палезла ў кішэню за ключамі, але тут жа здрыганулася. Іх яна пакінула ў торбе, якая была ў кватэры. Бася ўжо думала ўстроіць на самоце істэрыку, але тут жа прыгадала, што знутры дзверы не зачыняла.
Яна рванула на сябе ручку і, шчаслівая, пабегла ў спальню, забыўшыся нават зняць боты. На сярэдзіне шляху дзяўчынка пра гэта ўспомніла і, буркочучы праклёны, разулася і занесла абутак у вітальню. Потым яна зайшла ў ванную, адшукала венік з саўком і, прыбраўшы за сабою, зноўку накіравалася за сваімі рэчамі.
Люстра ў спальні было спакойным і паказвала толькі Басіна аблічча. Вырашыўшы, што з ім яна спрабаваць больш ні ў якім выпадку не будзе, а лепей зоймецца тэарэтычным бокам справы, дзяўчынка забрала з ложка тэлефон з аркушыкам, на якім быў пазначаны час. На дысплэі паказвала 13:07, яе не было нейкіх дваццаць хвілін. Акрамя таго, Бася ўбачыла на тэлефоне некалькі прапушчаных выклікаў. Падчас яе блуканняў тэлефанаваў Міхал, але пакуль дзяўчынка не збіралася яму адказваць. Кінуўшы тэлефон у торбу, дзяўчынка пайшла дадому.
– Ну як, усё набыла, што хацела? – спытала матуля, калі дачка вярнулася.
– Што набыла? – неўразумела паглядзела на яе тая, вешаючы паліто.
– Сшыткіасадкі, што там яшчэ? – нагадала мама.
– Аа, – працягнула Бася, прыгадаўшы ранішнюю адгаворку. – Не было нічога прыстойнага, таму не, не купіла.
За абедам яна з прагнасцю паядала стравы, якія згатавала матуля. У Басі нават слёзы ледзь не навярнуліся на вочы, так ёй было смачна і хораша ад таго, што яна ўрэшце дома, з бацькамі, і нічога ёй не пагражае.
Ад усіх сённяшніх прыгод дзяўчынка пачувалася такой стомленай, што, скончыўшы чаяванне, надумала прылегчы і трошкі паспаць. Аднак толькі яна набыла гарызантальны стан, як ад чагосьці ёй зрабілася няёмка.