Читаем Ралля суровая полностью

ВАСІЛЬКІЯк рана васількі завасільковелі,Ці гэта я спазняюся? НяўжоМінулася вясна? Адна аскомінаПерапарэлых, выгарклых дажджоў...Спазняюся. Ва ўсім... І рассыпаюцца,І выпадаюць звёны спакваля,Як поры года з пачуццёвай памяці,Памкненняў, дружбы звёны...                                      А ў паляхКрасуе жыта! Як і трэба ў чэрвені.Не знае глеба ленасці душы.Каля дарогі ў каласоў гушчэвіне,Як вокліч лета, васілёк дрыжыць.ЯЛІНАНе пытаю, яліна, чамуЗ боку поўдня пышней тваё голле:Неаднойчы і нада мнойСцюжа люта скуголіла.І зусім не пытаю, чамуТы ніколі у поле не выйшла:Без сябрыны побач і яНе выжыла б.ДЗЕНЬ ПЕРШАЙ СУСТРЭЧЫЦік-такае гадзіннік.Беспаваротна падаюць секундыІ несціхана ўсё глыбей, глыбейДзень нашай першай стрэчыЗасыпаюць.Гара секунд —Напластаванне друзуБыцця майго зямнога...Ды часамДзень сустрэчы першай нашайУстрапянецца, павядзе крыламі,Дзівосны, несмяротны, быццам Фенікс,Устане з тлену часуІ ўзіраеццаДапытліва, трывожна, недаўменна:Што сталася нядобрае са светам?Што ў ім увогуле не так, як трэба?ЧамуЦяпер забараняць я мушуУласнай песні, каб яна не смелаГучаць найлепшай нотай —Тваім імем?ЧЭРВЕНЬСКІ ВЕЦЕРУ зялёным плашчы наросхрыстПа гаях вецер чэрвеньскі ходзіць.Толькі блізкіх збліжае ростань.Толькі з блізкімі час у згодзе.Ох, які ты вымаклы, вецер!Травы ў пояс табе, разутаму...То дажджынка з ліста, ці з сэрцаАпадае пяшчотны смутак?* * *Не сніся мне. Навошта снішся мне?Усё між намі выяснена, вырашана,І пра ўгавор наш помню я і ў сне.Не сніся мне.А стрэч не пазбягай. Не бойся стрэч.Цябе маёй пяшчотай не абражу я.Рук не ўскладу на шалі тваіх плеч.Не бойся стрэч.Насупраць сядзем. Ты ўсміхніся мне.І я ў адказ — спакойна і нязмушана.Пра угавор наш помню я і ў сне...Не сніся мне.ЛЯ ВОЗЕРАЗялёны бераг. І вада — зялёная.І вочы — як трава і як вада....Чаму вы, хвалі, хоць імкнеце ўдаль.Аднак усюды — берагоў палонныя?Дзе б ні стаяў над возерам, нязменна выТо гнеўныя, то ціхія — да ног...Зялёная вада. Пяску клінок.І вочы — зелянкавыя, праменныя.* * *Калі яшчэ ён, новы ранак? —Дзень толькі-толькі што сышоў.На ўсходзе ж воблакам агнянымПрадвесце сонца, не дажджоў.У САДЗЕБыццам не змяркае, не паўзмрок,А лістота ў садзе пагусцела.«Ты несправядлівая! — папрок,Як удар прыцэльны. —Жорстка ад слабых патрабаваць,Што пад сілу ўпэўненым і дужым».Патыхнула пыльная траваЗаляжалым плюшам...Стрыманы, кароткі ветру ўздыхЦішыню напятую парушыў, —І раптоўна дрэвы і кустыКалыхнуліся да дзвюх ігрушын,ПрыўзнялІся, каб хоць трохі стацьВышай каля іх, высокіх самых:Там, на іх разгорнутых лістахСонца вечаровае пісала.
Перейти на страницу:

Похожие книги

Партизан
Партизан

Книги, фильмы и Интернет в настоящее время просто завалены «злобными орками из НКВД» и еще более злобными представителями ГэПэУ, которые без суда и следствия убивают курсантов учебки прямо на глазах у всей учебной роты, в которой готовят будущих минеров. И им за это ничего не бывает! Современные писатели напрочь забывают о той роли, которую сыграли в той войне эти структуры. В том числе для создания на оккупированной территории целых партизанских районов и областей, что в итоге очень помогло Красной армии и в обороне страны, и в ходе наступления на Берлин. Главный герой этой книги – старшина-пограничник и «в подсознании» у него замаскировался спецназовец-афганец, с высшим военным образованием, с разведывательным факультетом Академии Генштаба. Совершенно непростой товарищ, с богатым опытом боевых действий. Другие там особо не нужны, наши родители и сами справились с коричневой чумой. А вот помочь знаниями не мешало бы. Они ведь пришли в армию и в промышленность «от сохи», но превратили ее в ядерную державу. Так что, знакомьтесь: «злобный орк из НКВД» сорвался с цепи в Белоруссии!

Алексей Владимирович Соколов , Виктор Сергеевич Мишин , Комбат Мв Найтов , Комбат Найтов , Константин Георгиевич Калбазов

Фантастика / Детективы / Поэзия / Попаданцы / Боевики